'Pas op je kleren, hoor, ze lekt nog een beetje', zei assistente B. tegen me toen ik Yazou weer kwam ophalen. Nog een beetje wankel kwam ons oudste hartelapje naast B. aanwandelen, maar ze keek al behoorlijk kek uit haar oogjes. Vanmorgen vroeg werden haar spaarzame tanden en kiezen eens heel goed schoongemaakt onder narcose. Want dat kon omdat het zo goed gaat met haar tikkertje. Tegelijkertijd werd een vervelend stukje wild tandvlees verwijderd en ook nog een paar ouderdoms wratjes in haar nek. Wij zijn nogal goed in het combineren van dingen, die nu eenmaal gedaan moeten. In de witbetegelde wachtkamer schudde Yazou eens met haar kop. De bloedspetters vlogen overal heen. Maar daarom is zo´n wachtkamer ook wit betegeld. Dan zie je het allemaal goed.
Haar staartstompje kwispelde vrolijk toen ze mij zag en we wandelden langzaam - na nog een potje antibioticum (ik) en een bemoedigende aai (Yazou) in ontvangst te hebben genomen - bedaard naar buiten. Vlakbij de auto maakte ze een raar geluid en er kwam een enorme golf bloed uit haar bekje. Op straat. Ze keek er belangstellend naar. Ik ook. 'Goed zo, dat zit in ieder geval niet op de achterbank', dacht ik meteen. Gelukkig liggen er in de auto altijd standaard tig oude handdoeken, dus daarmee ben ik maar aan het behangen geslagen, terwijl Yazou even op haar kont naast de auto zat.
De reis naar huis ging goed, maar dat kwam omdat ik reed met my fingers crossed. Eenmaal thuis begroette ze haar baas en viel prompt flauw in de garage. Na een minuutje of twee kwam ze bij en gooide er meteen weer een bek bloed uit. Over haar voorpootjes heen. We hebben haar maar even op een mat gelegd en toen ze uit zichzelf weer overeind kwam, hebben we voorzichtig de ergste bloederigheid van haar afgespoeld in de hondendouche.
Toen het er naar uitzag dat het verder wel goed ging, lieten we haar in de keuken, waar Bella haar van top tot teen ging besnuffelen. Zo van: 'Wat hebben ze nou met jou uitgespookt, collega?'
De dierenarts gaf het advies: 'Houdt haar vandaag maar binnen en geef haar vanavond wat blikvoer, maar ze zal wel niks willen. Laat het dan maar zo, dat komt morgen wel weer´.
Há, de patiënt stond na de collegiale snuffelsessie meteen met verwachtingsvolle ogen bij haar lege voerbakje. 'Nou! Kom maar op met die brokken, want ik heb al sinds gisteravond niks meer gehad'. Nu ligt ze te bozen in haar mand, want wij zijn van die lui, die toch maar naar de dierenarts luisteren. Sorry Yazou.
Update 15.30 uur: Een in warm water geweekt beschuitje ging er wel in en verder wordt er veel gesnurkt.
Terwijl ik vanmorgen in alle vroegte met Yazou tussen mijn voeten geklemd zat te wachten tot ze in de operatiekamer mocht, was er al een foeilelijke kerel met een kat in de wachtruimte. De kat zat in een reismand bunzig te kijken en die kerel had blijkbaar ook een rottig ochtendhumeur. Hij zei nauwelijks goeiemorgen terug en keek mogelijk nog bunziger dan de kat. Enfin, toen hij na gedane zaken weer uit de spreekkkamer kwam, liep hij zo langs de balie rechtstreeks naar de uitgang. Zonder zelfs ook maar de twee baliekluifsters te groeten. Die keken hem verbaasd na. Maar vlakbij de deur herinnerde hij zich iets, draaide zich om, zette nogal hard de mand met de kat erin neer, en gromde: 'Oh, ik moet nog betalen zeker?'
Rosalie zei met een uitgestreken gezicht: 'Ja, wél graag, menéér! Ik zat al met mijn hand bij de knop, die een valluik opent achter de deur. Dat doen we altijd bij mensen die zomaar weglopen. Die vinden we aan het eind van de dag wel in de kelder.'
De man vond het niet leuk, maar ik wel.
Laatste reacties