hettweededeel

Hatsjie en hatsjoe!

Het zat er de hele week al aan te komen. Droge pijnlijke keel, af en toe een hoestbui, dan weer wat benauwd in de borstpartij..... en vanmorgen een hoofd, dat geheel met watten is gevuld. Ik breng slechts wat schor gekras uit en haal heel beslist de hoge C niet meer. Niet dat ik hem ooit heb gehaald, die hoge C, maar vandaag gaat dat zeker niet lukken. Bella kijkt me bevreemd aan als ik haar schorrig zeg op te mieteren bij het etensbakje van Yazou. Echtgenoot loopt toevallig een paar dagen lang olie in zijn oren te gieten opdat hij dinsdag bij de huisarts zijn luisterlappen kan laten uitspuiten. Die verstaat me nu helemaal niet meer. Wij communiceren met briefjes.

Snipverkouden ben ik. Waar dat woord vandaan komt weet ik niet, want een snip is een vogel en die hebben nooit een loopneus.

De ruiten rinkelen van mijn niesbuien. Soms nies ik wel tien keer achter elkaar, voordat ik ook maar een zakdoek uit mijn zakdoekendoos kan pakken. Daarmee loop ik onder de arm, met die zakdoekendoos dus. Kun je nagaan!   

Het geeft vandaag helemaal niet, want er zijn toch geen afspraken, maar morgen heb ik er drie. Twee leuke en een uh...... mwah. Ik ga vandaag maar heel veel snotteren, dan is het er morgen misschien wel uit allemaal. Want morgenavond sta ik met 14 vrolijke vrouwen vegetarisch te koken in een heul grote keuken. Wij maken het een en ander klaar onder leiding van lerares Mieke en smikkelen dat dan na afloop gezamenlijk op. Als het te eten is, want anders gooien wij het weg. Mijn schortje en mijn speciale mes ligt al klaar, want vegetarisch koken met vrolijke vrouwen in een heul grote keuken is mij op het lijf geschreven. Het zou zo maar kunnen zijn dat ik daar een logje over doe.   

Voorlopig, om met blogvriendin Mikelodeon te spreken: snotterige groet!

Ik haal je op, ik neem je mee

is het derde succesvolle boek van Niccolò Ammaniti

De eerste twee heb ik nog niet gelezen, maar 'Ik haal je op, ik neem je mee' beviel me wel. Ik vind het hier en daar meeslepend geschreven, ook al is de vertaling wat slordig gedaan. Dat denk ik tenminste, want mijn Italiaans stelt niks voor, maar dan lopen de zinnen niet zo geweldig. Het is zeker spannend tot het einde toe. Veel passie, dood, geweld en allerlei verrassingen komen er in voor. De vele nare dingen worden met humor beschreven. Veel personen worden allemaal zodanig neergezet dat je ze voor je ziet. Vaak tot in het karikaturale. Maar ik schoot heel wat keren in de lach tijdens het lezen.

　

Waar gaat het over?

Een klein fictief dorp, Ischiano Scalo, aan de Italiaanse Rivièra, is het toneel voor twee liefdesverhalen. Graziano Biglia is een veertigjarige playboy - met geblondeerd haar, zonnebankteint en strakke leren broek - die het buitengewoon met zichzelf heeft getroffen. Hij speelt gitaar en is een groot fan van de Gypsy Kings. Na veel gereis en talloze affaires is hij totaal afgedraaid naar Ischiano teruggekeerd om zich daar te settelen met Erica, het meisje dat alleen maar op zijn geld uit is.

Gloria en Pietro zitten in dezelfde klas: zij is van goede komaf, woont in een villa, is mooi en zelfbewust. Hij is een schuchtere, onzekere, dromerige jongen, die lijdt onder het explosieve karakter van zijn vader, een verknipte herder. Nog erger is dat hij het mikpunt van treiterijen van een paar misdadige jongens in zijn klas is. De zachtaardige Pietro wordt door drie van zijn kwelgeesten gedwongen om in te breken en vandalisme te bedrijven in hun school.

Zijn lerares Flora, een oude maagd, die voor een oude volledig afhankelijke moeder zorgt, krijgt een geheime verhouding met Graziano.

　

　

En kijk hem nu staan, onze held, voor de deuren van de Stationsbar. Hij was er klaar voor. Zijn savannekleurige, glanzende, zachte haar rook naar balsem. Zijn geschoren kaken roken naar Egoïste. Zijn blik was donker en levendig. Zijn huid bevatte weer melanine en had eindelijk weer de kleur die in het midden houdt tussen hazelnoten en brons, die de Scandinavische vrouwen het hoofd op hol bracht. Hij leek wel een gentleman uit Devon na een vakantie op de Malediven: het groene flanellen shirt, de broek van donkerbruin ribfluweel met brede rib, het Schotse gilet in de kleuren van de Dundeeclan (dat had de verkoper hem verteld), een tweedjasje met opgestikte zakken en een paar Timberlands. Graziano duwde de deur open, zette twee langzame, uitgemeten stappen à la John Wayne, en liep naar de bar. Barbara, de twintigjarige barkeepster, werd bijna onwel toen ze hem zag binnenkomen. Zomaar, van het ene moment op het andere. Zonder trompetgeschal of fanfares ter inhuldiging. Zonder herauten die de naderende komst aankondigden.

Biglia!

Hij was terug.

De vrouwenverslinder was terug.

Het sexsymbool van Ischiano was weer hier. Was weer hier om het vuur van zijn nooit gebluste erotische obsessies weer op te porren, om jaloezieën aan te wakkeren, om van zich te doen spreken. Na zijn performances in Riccione, Goa, Port France, Battipaglia en Ibiza, was hij weer hier.

De man die in de Maurizio Costanzo Show was uitgenodigd om te praten over zijn ervaringen als latin lover, de man die de Trumbadourbeker had gewonnen, die samen met de gebroeders Rodriguez in de Planet Bar had gespeeld en die een affaire had gehad met de actrice Marina Delia, was terug (de pagina in Novella 2000 met de foto's van Graziano die op het strand van Riccione Marina Delia's rug masseert en haar hals kust, had zes maanden naast de flipperkast gehangen en heerste nu nog steeds onbetwist tussen de naaktkalenders over het kantoortje van Roscio) de man die het versierrecord van de beroemde Peppone had verslagen (driehonderd vrouwen in één zomer, volgens de krant) was weer hier.

Indrukwekkender en beter in vorm dan ooit.

Zijn leeftijdsgenoten die huisvaders waren geworden, uitgeblust door een monotoon, saai leven, leken wel kale, grijze buldogs, terwijl Graziano...

Wat zou toch zijn geheim zijn?

.....met de jaren alleen maar mooier en interessanter werd. Wat stond dat buikje hem goed. En die kraaienpootjes rond zijn ogen, die rimpeltjes naast zijn mond, die heel licht kalende slapen, dat alles gaf hem iets....

'Graziano! Wanneer ben je teruggek-', zei Barbara, de barkeepster, rood als een biet. Graziano legde een vinger op zijn mond, pakte een kopje, sloeg daar hard mee op de bar en schreeuwde vervolgens: 'Wat is dit voor een klotetent? Wordt een oude dorpsgenoot die naar huis terugkeert niet meer begroet? Barbara! Een rondje voor iedereen.'

De kaartende oude mannen, de jongens achter de videospelletjes, de jagers en de politieagenten, allemaal draaiden ze zich tegelijk om. Er waren ook vrienden van hem bij.

Wereld(bol) ter overname

Deze globe is van Deense makelij uit 1980 en nog prima in orde. Omtrek van de bol is ca. 95 cm. Er zit een lampje in en als je de stekker in het stopcontact steekt, ziet de bol er heel mooi en warm van kleur uit. Ik wil hem op Marktplaats zetten, maar ik laat hem toch eerst even aan de bezoekers van HTD zien. Bij interesse mailen of mailformulier gebruiken. Wie het eerst komt met een leuk bod.......

Uiteraard is het mogelijk om hem goed ingepakt (ben ik een meester in) te versturen.
Hier nog wat detailfoto's (even op klikken om te vergroten):

Wat is dit nou weer?

UPDATE 2 februari 2010:

Het is een blobvis, ook wel blubbervis of op zijn Engels blobfish genoemd. Zijn Latijnse naam is Psychrolutes marcidus.

Psychrolutes kijkt inderdaad erg zielig en verdrietig, he?  Maar wie zou er niet verdrietig kijken als je soort met uitsterven wordt bedreigd. De blubbervissen leven op wel bijna een kilometer diepte in de Australische wateren. Dat zijn diepten, waar een vis aan een zwemblaas niks heeft. Die wordt door de grote druk onbruikbaar. Daarom hebben ze een lichaam dat voor een groot deel uit een soort gelatine bestaat. Dat zorgt tevens voor het drijfvermogen. Het beestje wordt zo'n 30 cm. lang en brengt de meeste tijd door met wat ronddobberen en wachten tot er 'eten' voorbijkomt. Niet echt een woeste actieveling, meer een zappende bankhanger. Maar dan visgesproken.

Wat is nu het probleem? Bij het dobberen komen ze per ongeluk terecht in de netten van diepzeevissers en daar kunnen ze niet tegen. Dat gebeurt zo vaak, dat biologen bang zijn dat de lelijkste vis van de wereld het loodje gaat leggen.

Hermitage Amsterdam

Oei oei oei, wat waren die Russische tsarenfamilies rijk aan spullen. We kwamen ogen te kort om te kijken naar de prachtige met de hand gemaakte hofkleding, juwelen, schilderijen, porselein, meubels, muziekinstrumenten enz enz. Nog net op de valreep heb ik samen met drie vriendinnen eergisteren de Hermitage in Amsterdam bezocht. Nou ja, de Hermitage blijft uiteraard, maar de tentoonstelling 'Aan het Russische hof' is vandaag voor het laatst te bezoeken.

We hebben er vijf uur totaal voor in 'de Relus' gezeten. We moesten 50 minuten staan kleumen in de miezerregen op het binnenplein in de wachtrij. En voor de Russische lunch in het Neva restaurant moesten we ook nog eens een half uur wachten. Maar het was het allemaal dubbel en dwars waard.  

De Hermitage, het voormalige Amstelhof, is een prachtig ruim vierkant gebouw rondom een binnenplein, waarin al het tentoongestelde heel mooi tot zijn recht kwam. Het is absoluut een belangrijke aanwinst voor museaal Nederland. Natuurlijk was het er erg druk, maar toch ook weer niet zodanig, dat je je ene voet niet voor de andere kreeg. We hebben alle tijd genomen om alles te bewonderen.

Op 19 juni 2009 werd het museum geopend door Koningin Beatrix samen met de President van de Russische republiek. De tentoonstelling is intussen door enorm veel mensen bezocht. Een maand na de opening noteerden ze al 360.000 belangstellenden.

Ik citeer voor het gemak maar eens het een en ander uit het boekje dat we bij het entreebewijs kregen:

Sint Petersburg rond 1900. Het Winterpaleis met alle bijgebouwen is al bijna 150 jaar het kloppende hart van het Russische keizerlijke hof. Vanuit deze residentie wordt het lot bepaald van het immense land en zijn bewoners. De tsaren houden er een luxueus hof op na, dat vriend en vijand imponeert.

Tegelijkertijd is het hofleven onderworpen aan een strikt protocol, zowel privé als publiek. De tentoonstelling bestaat uit twee delen: in een vleugel vindt u de streng geregisseerde audiëntie, in de andere een feestelijk ceremonieel bal.

Op audiëntie:

Een audiëntie is het fronttoneel van het officiële hofleven. Het ceremonieel vindt plaats in de Sint Joriszaal van het Winterpaleis. De tsaar staat met zijn echtgenote op het podium bij de troon, hoog boven de andere aanwezigen. Behalve de troon met baldakijn staat er geen meubilair, dat wordt niet passend geacht in een troonzaal. De aankleding bestaat slechts uit stenen vazen.

Familie, hovelingen (leden van de Russische adel) en lokale genodigden staan in hiërarchische volgorde in lange rijen. De dames in hun officiële uniformjapon, de mannen in hofuniform. De gasten zijn ambassadeurs of staatshoofden van buitenlandse komaf. Over een weer worden formaliteiten en geschenken uitgewisseld.

Naar het bal:

Een van de belangrijkste feestelijke evenementen aan het hof is het Grote Bal, de opening van het seizoen. Tot de 3000 gasten behoren hovelingen van de hoogste rangen, buitenlandse diplomaten, officieren en speciale gasten van het Keizerlijk Huis. Het bal vindt plaats in de Nicolaaszaal van het Winterpaleis. Het Grote Bal wordt doorgaans geopend door de ceremoniemeester. Op de muziek van een grande polonaise opent de tsaar de dans met de echtgenote van de hoogste diplomaat. Deze danst op zijn beurt met de tsarina.

De grootvorstinnen dansen met de ambassadeurs, de grootvorsten met hun eigen echtgenotes. De belangrijkste dansen, die al jong worden geleerd en geoefend zijn de contredanse, de quadrille, de rondedans en soms ook Russische volksdansen. De versiering van de zaal, de gevarieerde feestkleding, het weelderige diner, het roken en kaartspelen als alternatief amusement en het traditionele afsluitende vuurwerk maken het hofbal tot een sprankelend en adembenemend spektakel.

Natuurlijk mag je niet fotograferen in de Hermitage, maar ik heb een paar - waarschijnlijk clandestien gemaakte - foto's opgesnord op internet en hierbij geplaatst. 　

　

　

　

Hiernaast een foto van de Hermitage in St. Petersburg.

HIER KLIKKEN als u een kijkje wilt nemen in dit immense museum.

Gegijzeld straatje

Gisteren gezien in het nieuwe Trosprogramma Regelrecht:

Een a-sociaal stel pest een hele straat. Er is veel overlast: schreeuwen, schelden, zelfs geweld. Bewijzen genoeg. Klagen bij de woningbouwvereniging helpt niet. Met die mensen zelf is niet te praten. Ze zijn zwakbegaafd en staan razendsnel klaar met de vuisten. Nette huurders worden dus gigantisch in de steek gelaten en hebben een heleboel ellende te verduren. 'Denk niet dat overlast vanzelf OVER gaat', zei teamlid Tomlow, 'doe er iets aan in een beginstadium en laat de toestand niet te lang dooretteren. Een woningbouwverening móet er namelijk voor zorgen, dat zo'n buurtgijzeling niet kan. Ze kan met de wet in de hand de overlastgevenden uit hun huis zetten.' Nadat er met woningbouwvereniging en het stel gepraat is, kon een verhuizing geregeld worden. De buurt opgelucht en blij.

De strekking van dit programma is om daadkrachtig wat erg rare dingen in deze maatschappij recht te zetten. Een team o.l.v. Ivo Opstelten gaat flink aan de gang en inderdaad, het ziet er naar uit, dat ze wat zaken voor elkaar krijgen. Mooi zo!

Wij hebben zelf ook eens meegemaakt hoe een rustig doodlopend straatje met mooie vrijstaande koopwoningen gegijzeld werd door een stel onaangepaste uh..... woonwagenbewoners. Op een zomerse dag stond op het parkeerpleintje aan het eind van het straatje ineens een stokoude stacaravan. Iedereen was zeer verbaasd, maar het bleek dat dit stukje grond ooit eens was aangewezen als woonwagenplekje. De Drentse gemeente De Wolden had een vergunning afgegeven. Na een paar dagen kwam er een gezin in te wonen. Een oudere man, een veel jongere vrouw en drie jonge kinderen. In het begin was iedereen wel bereid om dit te accepteren, al was niemand er echt blij mee. Maar al gauw veranderde het een en ander. De politie reed er zowat dagelijks af en aan. Het waren eigenlijk geen echte woonwagenbewoners, maar meer zwervers. Een buurman, die klaagde over de overlast, werd door de man neergemept. Hij had een hoofdwond die gehecht moest worden. Natuurlijk werd er aangifte gedaan, maar de politie kwam alleen weer eens praten. De bewoonster van het huis tegenover de woonwagen moest al snel aan de kalmerende middelen. Alle mensen, die in het straatje woonden, hadden erg veel last van deze mensen. Keiharde muziek, stank en de rotzooi rondom de woonwagen werd met de dag groter. Er lag al snel een berg roestig ijzer, een heleboel oud hout, er kwam zelfs een veestapel. Geiten, honden, poezen, kippen met kraaiende haan, een krijsende papegaai. De overlast werd alsmaar groter, want vooral de man van het stel was er eentje van een vinger en dan meteen maar de hele hand. Er werden op den duur allerlei honden verhandeld, gewoon op straat. Hond werd tevoorschijn gehaald, geld wisselde van eigenaar en hup, de hond werd in de auto gestopt, auto reed weg. De onguurste types reden door de straat. Dat gebeurde allemaal met zeer grote regelmaat. Ik herinner mij dat ik eens met Yazou langs het terreintje liep richting landweg. De man zat buiten op een stoel en zeï: 'Heee, mooi Schnauzertje heb je daar, wat moet je ervoor hebben?' Ik zei uiteraard, dat ze niet te koop was en liep snel verder. De vier grote witte geiten liepen nog al eens in de voortuinen om daar de bloemen op te vreten. Er was wel een soort omheining gemaakt, maar die was zo krakkemikkig, dat de dieren regelmatig uitbraken. De drie vervuilde en met koud weer veel te dun geklede kleuters speelden in de modder bij de woonwagen. Vaak zag je ze met hun bleke gezichtjes over straat sjokken met een korst brood in hun hand. Ze gingen niet of nauwelijks naar school. Jonge buurtmoeders gaven allerlei overtollige kinderkleding aan de vrouw, die dat wel aanpakte, maar de kinderen zag je er nooit mee lopen. Het werd kouder. Hij verstookte alles wat maar in de brand gestoken kon worden in de caravankachel. De stank van de rook uit het schoorsteentje was ondraaglijk. Regelmatig kwam de gewaarschuwde brandweer dan ook langs, maar er veranderde niets. De man was in het begin heus wel vriendelijk tegen de buurtbewoners, maar als hij aangesproken werd op zijn gedrag, dan werd hij meteen gewelddadig. Of hij ging op zijn minst enorm schelden. De veel jongere vrouw deed niets anders dan de was op lijntjes hangen. Ook als het regende. Zij sprak met niemand. Met de kinderen had iedereen erg te doen. De man bouwde van sloophout hokjes, die tegen de caravan aan hingen. Hij handelde in allerlei rotzooi en reed daarmee rond in een heel oud vrachtwagentje. De troep aan het einde van dat keurige straatje werd met de dag erger. Het was een gevaarlijke situatie, want niemand wist precies wat daar allemaal aan brandbaars stond opgeslagen. Maar de gemeente deed niets. Een buurtpetitie aan de burgemeester werd weliswaar vriendelijk in ontvangst genomen, maar er gebeurde niks. Regelmatig werd bij de politie aangifte gedaan, maar ook al kwamen de agenten vaak bij de stacaravan langs...... het verhaal wordt vervelend...... er gebeurde niks. Er werden bijeenkomsten met de gemeente georganiseerd, zonder zichtbaar resultaat. Men drong daarbij aan op hulp voor de kinderen, want die zagen er niet goed uit. De buurtbewoners maakten zich daarover ook zorgen, maar er was blijkbaar geen reden voor overheidsingrijpen. De veestapel verminderde gelukkig op den duur wel. Na ongeveer een jaar zo doortobben, kwam de oplossing. Maar daarmee had geen een overheidsinstantie iets te maken. De vrouw besloot namelijk van de ene dag op de andere om met twee van de kinderen te vertrekken. Ze was - tot verbazing van iedereen - ineens weg. Waarheen? Geen idee, maar werd gefluisterd, dat ze naar haar moeder ergens in de Randstad was teruggegaan. De man heeft eerst nog wat met het overgebleven kindje in zijn vrachtauto rondgereden en was kort daarop ook verdwenen. Wij hoorden dat hij naar Frankrijk was gegaan. Na nóg weer een maand heeft de gemeente de oude caravan en alle aanbouwtjes weggehaald.

　

UPM bos

Gisteren liepen we weer moeizaam te zwikken en te glijden in het bos. De nog steeds aanwezige - zowat eeuwige - sneeuw daar is nu keihard bevroren, helemaal vastgelopen en dus op sommige stukken spekglad. Maar de honden hebben nergens last van. Die vinden het heel lekker om eventjes goed te rennen. Zelfs de oude dame Yazou slaat haar achterpootjes tegen haar kontje aan van plezier. Maar voor ons, tweebeners, is het echt uitkijken geblazen.

Daarom ben ik extra blij met het UPM bos. Daarin kun je wel meer dan een half uur heerlijk wandelen, terwijl je lekker warm thuis zit met een kop koffie naast je. Een geweldig mooi gemaakte website, die ik u van harte aanbeveel.

Een herinnering aan mijn moeder, in haar rol van super-oma, staat momenteel op 3 x 3, de website waar herinneringen niet verloren gaan! Als u daar toch rondkijkt... let dan eens op die ontzettend leuke tekening in de kop. Hij is gemaakt door Hans de Vries, ook wel bekend als Kwaster.

Zebravinkjes

Het was een noodgeval. Op mijn kantoor had iemand twee zebravinkjes en die móesten een ander huis. De reden weet ik niet meer, maar dringend was het wel. Hij liep er enorm mee te leuren en werd steeds neerslachtiger. Ik was toentertijd een stuk impulsiever dan nu (grinnik) en ging dus even met de aanbieder mee naar huis om het stel te bekijken en er meteen voor te vallen. De kooi was inbegrepen en ook een grote zak vogelzaad en een nog grotere zak vloerzand. En ik verwierf de eeuwige liefde dankbaarheid van deze collega. De vogels waren leuk, maar de kooi waarin ze woonden was absoluut bijzonder. Hij was van mooi hout en had allerlei compartimenten en uitbouwtjes. Het geheel deed oosters en pagode-achtig aan. Echt een aanwinst op ons brede witte zelfgebouwde dressoir. Hij stond daar prachtig en de vogeltjes hadden het best naar hun zin bij ons. Ze aten erg veel en waren de hele dag druk in de weer met elkaar. Gezellig, gezellig. Op een zekere dag lag er een piepklein eitje kapot op het zand. Wij vroegen raad aan de dierenwinkel. De verkoper daar vertelde, dat dit soort vogeltjes heel graag en gemakkelijk broeden. Dus gaven wij ze wat houtwol en wat restjes breiwol, in allerijl opgehaald bij mijn moeder, die nogal veel breide.

Enthousiast gingen ze een nestje maken. Niet op de grond, zoals wij dachten dat handig was, nee...... wiebelend op een houten stokje zo'n beetje tegen de spijltjes aan. Een paar keer kwakte de boel dan ook naar beneden. Maar dan begonnen ze gewoon opnieuw met bouwen. Echtgenoot vond dat gedoe erg zielig en hielp ze door van hout een uitgekiend constructietje te maken zodat het nestje stevig bleef waar het was. Naai en Snaai, want zo noemden wij ze - uiteraard vanwege hun uh..... gewoonten - legden eieren bij de vleet, maar daar bleef het bij. Van broeden hadden ze geen kaas gegeten. Dus wij hebben nooit geboortekaartjes hoeven rondsturen.

Soms donderden ze een belegen eitje uit het nest en sloopten de nestboel meteen gigantisch. Dan ik ruimde ik het maar op en gebeurde er een hele tijd niks bijzonders. Maar zodra ik weer een eitje op de grond zag liggen.....dan gaven we ze nestmateriaal en hupsakee.... ze gingen direct weer aan de slag. Dat heeft zo een paar jaar geduurd. Ze waren erg vrolijk. Dat kon je merken omdat ze regelmatig sloegen. Ja, zo heet dat: vinken zingen niet, ze slaan, vandaar het woord vinkenslag. Maar meestal maakten ze een zacht trompetterig geluid. Ook bliefden ze graag wat fruit en mochten ze regelmatig een stukje door de kamer vliegen. Maar op een kwade dag vond ik Naai - of Snaai, daar wil ik af zijn - erg dood op de vloer van de vogelvilla. Het andere vinkje stierf kort daarop ook. In de korte tussenliggende periode had hij in zijn eentje zielig in elkaar gedoken op een stokje gezeten. Niet op te vrolijken, al droeg ik sinaasappels en bananen aan. Er was duidelijk niks meer aan, zo alleen in die grote woning. Het was een beetje stil in huis na de dood van die twee geinponems.

Pas op! Aardig!

´Wat is dat nou voor een vreemde Sire?', zei ik tegen echtgenoot, toen ik het filmpje de eerste keer zag op televisie. U heeft het wellicht al eens gezien, maar hier volgt een korte uitleg. Een allochtone mevrouw groet op een flatgalerij een autochtone dame en die kan daar blijkbaar niks mee. Ze reageert niet eens. Dan komt er een vriendelijke oudere mevrouw met een bordje met twee stroopwafels erop naar buiten, die ze presenteert aan de vuilnisophalers. Die reageren erg achterdochtig en gooien de stroopwafels zelfs met de opmerking ´zeker over de datum´ in de wegrijdende vuilniswagen. Een meneer die ziet dat bovenop de auto van zijn voorgangster in de file een tas ligt en probeert haar te waarschuwen. De automobiliste reageert heel paniekerig en rijdt meteen hard door. De man blijft machteloos staan. Dan is er nog een stel fietsende dames die even niet weten hoe ze nu verder moeten met hun route. Een in de buurt zijnde man in een overall wil ze behulpzaam zijn en vraagt waar ze heen moeten, maar ze schrikken en rijden heel hard weg.

De strekking van het geheel snapte ik eigenlijk niet meteen. Maar later begreep ik, dat het hier gaat om een gebruiksaanwijzing: hoe je met aardige, vriendelijke en behulpzame mensen om moet gaan.

Ik heb eens gekeken hoe die gebruiksaanwijzing er dan uit ziet, want SIRE stuurt je alleen maar naar de interactieve website in het filmpje. (Klik op de vijf mensen en lees de tekst ernaast).

Echt heel leuk gemaakt, vind ik, maar zou het helpen?

JUMP, CHUTE en AU!

Laat ik het maar eerlijk bekennen, ik ben eigenlijk een kluns met snelle computerspelletjes. Met langzame ook. :-) Maar ik weet dat er onder de bezoekers vrrrrreselijk goeie speelsters zitten. Voor hen is Daffy's parachutesprong vast een appeltje-eitje. Ikzelf heb hem al ongeveer 45 keer te pletter laten vallen. Ocharm en zo!

Even een korte uitleg: Daffy zit in een vliegtuigje, je klikt op JUMP en dan razendsnel op CHUTE om de parachute te openen, zodat hij rustig op de rode plaat kan landen. Maar je moet dus ook op de onderbroek aan de paal letten in de gauwigheid. Want die geeft de windrichting aan en dat is ook weer erg belangrijk.

Nou, het wijst zich vanzelf: probeer het maar eens.

Haïti

Heeft u dat nou ook? Dat u een logje wilt schrijven en dat u denkt: 'Wat triviaal allemaal, wat een geleuter, waar gaat het over?' Ik heb dat momenteel heel erg want de televisiebeelden uit Haïti zijn zo indringend en zo afschuwelijk, dat eigenlijk alles in het niet valt. Wat een verschrikking! Er zijn geen woorden voor. Je kijkt er naar en je slikt de brok in je keel weg.

Maar toch schrijf ik meewarig over mijn hond, die een gebroken nagel heeft. En ik ben hartstikke blij, omdat de specialist gisteren heeft gezegd, dat het in het lieve lijf van echtgenoot nog steeds goed gaat. Ik denk na over wat er gegeten moet worden en ik hang maar weer een paar nieuwe vetbollen voor de vogeltjes op. Ik regel en passant toekomstige uitstapjes naar de Hermitage en de Keukenhof met vriendinnen.

Ik haal boeken uit de bibliotheek, waaronder 'De aankomst' van Shaun Tan. Getipt door Irene. Het is een heel bijzonder boek over emigratie. Een met potlood getekend en later digitaal met sepia ingekleurd beeldverhaal, zonder woorden, maar toch heel erg duidelijk.

Ik loop in een nog steeds wit bos en raas als ik op sommige plekken bijna uitglijd. Ik maak me ook kwaad over het stiekeme en stuitende gedoe in Den Haag. Maar als iemand mij een grappig verhaal vertelt door de telefoon, lig ik tóch heel erg in een deuk.

En al die tijd liggen heel ver weg dode mensen al dagen zomaar op straat en is er steeds minder hoop voor degenen, die onder het puin begraven zijn.

Nagelleed

Bella heeft een nagel van haar linker voorpoot op de een of andere manier beschadigd. Ze had er niet echt last van bij het lopen, maar ze kon er ook niet af blijven. Ook bloedde het zo nu en dan nogal. Vanmiddag ben ik met haar naar de dierenkliniek gegaan. Een dierenarts, die ik niet kende, had dienst. Ze constateerde dat de nagel halverwege nagenoeg afgebroken was en dat het bijna losse stuk eraf moest. 'Bijt ze, denkt u?', vroeg ze voorzichtig. 'Neuh, maar ik moet haar wel goed vasthouden, want ze springt anders tegen de lamp', stelde ik haar gerust. Nu vinden bijna alle honden gedoe aan hun voorpoten niet leuk. Bella haar voorpootnagels groeien enorm hard en de trimster moet ze vier keer per jaar knippen. Dat doet geen pijn, maar ze gilt dan vier dorpen ver, omdat ze het zo eng vindt.

Dus ik bereidde mezelf en de dierenarts voor op veel gekrijs, want de breuk zat in 'het leven'.

Dat gekrijs kwam dan ook toen het moment daar was. Zo zielig, want je kunt het allemaal niet uitleggen aan zo'n beest. Blij en vol vertrouwen gaat ze met je mee, om dan een partijtje gemarteld te worden. Maar er is geen keus, want uit zichzelf geneest zoiets niet. Als het geinfecteerd raakt, dan is de ellende nog veel groter.

De nagelwond bloedde enorm, dus moest er eerst een gaasje en daarna een dik verband omheen. Dat was binnen 3 seconden totaal doorweekt, dus moest het er weer af gehaald worden. De dierenarts was niet voor een gat te vangen en zocht een Betadine verband. Dat ging er omheen en daarna weer een gewoon verband. Om de gezelligheid nog een beetje te verhogen, kwam er ook nog een injectie om eventuele infecties te weren. Vanwege de smurrie op straat (Bella is me echt te zwaar om haar naar de auto te dragen) kreeg ze er ook nog een plastic zakje omheen. Hompelend met haar plastic pakje voor zich uitgestoken, ging ze mee. Nee, een koekje van de baliemevrouw hoefde ze ook niet: 'Een beetje zoete broodjes bakken, he? Nou, stop het koekje maar daar waar het altijd donker is.' Ocharm, de ziel. Ze ligt nu diep gekrenkt in de grote mand onder de trap in de hal en denkt: 'Mensen! Het zijn beesten, gewoon!'