hettweededeel

Smakelijk type man

'Wat vind jij nou een echt smakelijk type man', vroeg een vrouwelijke kennis mij laatst. 'Qua presentatie dan. Je eigen echtgenoot doet even niet mee', zei ze er meteen bij. 'Oh nou, dan wordt het meteen een heel stuk moeilijker', zei ik braaf en begon te peinzen.

In mijn directe omgeving zitten hoegenaamd geen types waar ik een welgevallig oog op laat rusten. Dat was vroeger in de stad en in mijn werkomgeving wel anders, maar op het platteland heb je nu eenmaal te maken met plattelanders en die vinden dat, als ze een schone trui aantrekken, ze al geweldig representatief bezig zijn. Ik klaag niet, ik constateer slechts. Het zijn stuk voor stuk fantastische karakters, hoor. Maar daar hebben we het nu even niet over. Mijn kennis drong aan en ik mompelde wat over George Clooney in zijn goeie tijd en Sean Connery.... maar toch ook weer niet echt van harte. Maar opeens wist ik het antwoord. De zangert Alessandro Safina toen hij op de maan het lied Luna Tu zong. KLIK 

Ik joetjoepte nog even verder en ik zag hem na een aantal jaren hetzelfde lied zingen ergens op een megamanifestatie in Portugal. KLIK  Nóg smakelijker beter. Mijn keus is dus Alessandro als een zeer smakelijke man. Dames, heeft u ook een favoriete meneer buiten uw eigen meneer? Zet hem dan eens al dan niet met redenen omkleed in de reactiebox.

　

　

　

　

　

.

　

Ridder Alberto

Als ik de koningin was, dan maakte ik de meneer op de foto, Alberto Stegeman, vandaag nog Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. En het opspelden van het bijbehorende lintje liet ik dan niet over aan een of andere burgemeester, maar ik zou het zelf doen. De beveiliging van het werkpaleis van de majesteit, Paleis Noordeinde, is waardeloos. Dat werd duidelijk in de uitzending van Undercover in Nederland gisteravond. Wij zagen nep-medewerkers van een niet bestaande firma in een doodgewoon wit bestelautootje met geen enkele aanduiding erop, de paleishekken binnenrijden. Hun ID werd wel gevraagd, maar niet gekopieerd, de auto werd niet nagekeken. Dat was toch wel jammer, want er lag goed zichtbaar een nepbom met een kookwekker op de achterbank. De mannen liepen samen met een opschrijfblok in de hand en een verborgen camera in de bloes rustig rond op de binnenplaats. Hun auto met de nepbom was vlak onder het raam van de werkkamer van de majesteit geparkeerd. Niemand hield ze tegen. Ze wandelden rustig onder het mom van 'een houtrot inspectie' door naar de stallen waar de paarden van de koningin staan. Daar raakten ze in gesprek met een vriendelijke meneer, die dacht dat ze verkeerd waren en die ze nog de juiste weg ging wijzen ook. Het eigen paard van de koningin, Benito, stond in zijn box het spul aan te kijken en werd door een van de nepperts nog even onder de kin gekriebeld. Nadat ze uitgebreid op de binnenplaats hadden rondgewandeld, gingen ze weer naar hun auto en reden ongemerkt door de hekken het terrein af. Dat was dat. Ik heb er gefascineerd naar zitten kijken. Let wel, Alberto Stegeman heeft al eens eerder in Undercover Nederland laten zien dat diverse belangrijke beveiligde objecten ontzettend slecht beveiligd zijn. Hij liep drie maanden lang helemaal illegaal rond op Schiphol bijvoorbeeld. Hij kon zo het regeringsvliegtuig in om een bom te plaatsen. Niemand vroeg wat, niemand nam actie. Omdat alles steeds met een verborgen camera wordt gefilmd, kunnen de kijkers precies zien hoe gemakkelijk het allemaal is. Je hoeft helemaal niet zo slim te zijn om dus de grootste rampen te kunnen veroorzaken. Schokkend materiaal.

Gisteravond ook weer. Omdat er eerst via een 06 nummer contact met de marechaussee was geweest, belde de marechaussee achteraf het niet bestaande houtrotinspectiefirmaatje na een tijdje op. Undercover in Nederland nam niet op, maar luisterde een voicemail bericht af. Of ze alsjeblieft de marechaussee wilden terugbellen. Dat werd netjes gedaan. Hakkelend en vriendelijk werden er wat vragen gesteld. Maar daar werd natuurlijk heel vaag op geantwoord. Na nog eens 4 dagen werd er weer gebeld. Weer een hoop gehakkel en gedoe. Daarna werd het stil. Maar ik denk dat gisteravond in paleis Huis ten Bosch wel een paar beveiligingsoren zijn gewassen.

Voor wie de uitzending heeft gemist: KLIK HIER

Prijs van Snobbel

Hier een fotocollage van Snobbel, de zeer eigenwijze design-kater van Fialas. Hij had ineens groene poten en er moest geraden worden hoe hij daaraan kwam. Niet zo moeilijk, vond ik, hij had gewoon 'in het Russisch groen' gezeten. Niemand anders wist dit, dus kreeg ik van Snobbel een prijs toegekend. Nu krijg ik de laatste tijd zo weinig prijzen, dat ik deze snellekens en vol trots hier neerzet.

Terug naar de kust

De Bios in Drachten heeft iets nieuws bedacht voor de donderdagmiddag. Het heet Bios Plus. Men vertoont een film uit het dan lopende assortiment om 15.45 uur. Dat is een afwijkende starttijd. Zodoende zitten in de andere (6) zalen mensen nog naar andere films te kijken. Het is de pauze dus rustig in de lounge. Niet onbelangrijk als er een vechtfilm is waar heel veel opgefokte jongelui naar komen kijken. Tijdens de pauze krijgen de Bios Plussers een kop thee of koffie met een schaaltje koekjes en bonbons erbij van de zaak. Dat is natuurlijk op zich al een geweldig feest, maar het allermooiste komt nog: men zet voor deze speciale middagvoorstelling het geluid een heel stuk zachter. Nou? Er is over nagedacht, mensen. Maar of het nu werkelijk extra klanten trekt? Wij bekeken in ieder geval met nóg een bezoekster de film 'Terug naar de kust' naar het gelijknamige boek van Saskia Noort. Een bestseller, maar na slechts één boek van Noort voor de helft te hebben gelezen (ik meen dat het 'Nieuwe buren' was) zullen wij haar bankrekening niet verder spekken.

Ik heb een zwak voor Linda de Mol en ook voor Ariane Schluter. Beide dames doen in deze film aan goed toneelspel, mooi ondersteund door Daan Schuurmans, Pierre Bokma en Huub Stapel. Het boeit allemaal prima en het was nog behoorlijk spannend ook.

Waar gaat het over?

Popzangeres Maria Vos (Linda de Mol) is net zwanger van haar derde kind. Haar relatie met drankzuchtige Geert (Daan Schuurmans) staat op springen en Maria besluit het kind te laten aborteren. Geert is het daar niet mee eens, maar ze zet hem - nadat hij haar een knal verkocht heeft - het huis uit. Terwijl ze kampt met schuldgevoel, krijgt ze te maken met bizarre anonieme bedreigingen. Politieman Van Wijk (Bokma) neemt het allemaal niet serieus. Het is het begin van een zenuwslopend kat-en-muisspel, waarbij Maria er alles aan doet om zichzelf en vooral haar kinderen in veiligheid te brengen. Ze denkt haar belager te kunnen ontlopen door in te trekken bij haar zus Ans, die nog in hun ouderlijk huis aan zee woont. Intussen brandt haar eigen huis af. Bij haar zus blijkt Maria ook niet veilig en wordt ze achtervolgd door angstaanjagende gebeurtenissen en verdrongen jeugdherinneringen. Knappe flashbacks van de kindertijd van beide zussen. Ik verklap verder niks, want dat is niet leuk voor als u de film nog wilt gaan zien. Maar voor een Nederlandse film is deze zeker de moeite waard.

Mopje

Het gebeurt heel erg zelden dat ik moet lachen tijdens het lezen van het Algemeen Dagblad. Maar vanmorgen gebeurde het. Bella begon ervan te blaffen, want die is de meestal doodse stilte gewend van haar bazin, die zich strompelend in de dag probeert te hijsen. Avondmens, he?

Het gaat om een mop, verzonnen door een Zwolse scholier en goed voor de achtste plaats voor de 'beste nette grap van de wereld' op de ranglijst van Readers Digest.

Een vrouw en een man zitten naast elkaar in een vliegtuig. Ze kennen elkaar niet, maar de vrouw wil slapen en de man wil wat vertier tijdens de lange reis. Hij stelt voor samen een spelletje te spelen. Nee, zegt de vrouw, ik wil slapen. Maar hij dringt aan. Laten we elkaar vragen stellen en degene die het antwoord niet weet, geeft de ander vijf euro. Nee, zegt de vrouw, ik ga liever slapen. Maar hij houdt aan. Goed, dan doen we het anders, als jij het antwoord niet weet op mijn vraag, dan geef je mij vijf euro, als ik het antwoord niet weet op jouw vraag, dan krijg jij vijftig euro.

Nou, vooruit dan maar, zegt de vrouw geeuwend. Oké, hier komt mijn vraag: Hoe ver is de maan van de aarde? De dame trekt haar portemonnee en geeft de man vijf euro. Nu mag zij: Wat gaat met drie poten de berg op en komt met vier poten er weer vanaf? De man denkt diep na. Hij heeft geen idee. Terwijl de vrouw slaapt, neemt hij zijn laptop en zoekt op Google. Geen resultaat. Uiteindelijk maakt hij de vrouw wakker en geeft haar vijftig euro. Ze stopt het geld weg en wil weer verder slapen. Maar de man zegt: Nee, wacht even, wat is nu het antwoord? De vrouw neemt zwijgend haar portemonnee weer en geeft hem vijf euro.

Sint Maarten

Vanavond krijgen ze dit. Ik heb zowel het een als het ander daarnet voorgeproefd. Smoeltjes zijn twee kleine ronde koekjes met mierzoet spul erop in een handig pakje. Uit zeer betrouwbare bron heb ik vernomen, dat kinderen hier een moord voor doen. In de gouden munten zit melkchocolade. Ook aanbevolen als zijnde zeer gewaardeerd door de jeugd. Eén ding is zeker: ik geef vanavond - hoe dan ook - álles weg. Er hoeft niks over te blijven voor eigen gebruik. Bléh!!

Boeiend (2x)

Bij Stroomopwaarts is momenteel een erg boeiende serie met schitterende foto's gaande over een bezoek aan Beijing. Aanrader!

Verder kreeg ik een bijzondere foto toegezonden. Een regenboog in het donker. Huh? Ga weg!!! Kan dat dan? Ja, dat kán blijkbaar.

Fotograaf Chris Walker was rond een uur of zeven ´s avonds onderweg naar huis ergens in het noorden van Yorkshire. Hij zag iets vreemds in de lucht, stopte en maakte er een foto van. Achter hem was een bijna volle maan, het waaide stevig, aan de horizon zag hij regen vallen.

De maan was zó helder, dat toen hij thuiskwam en de foto op zijn computer bekeek, het duidelijk was dat hij een regenboog had gezien, die door het maanlicht was ontstaan. Aangezien maanlicht duizenden malen zwakker is dan zonlicht, is een maanregenboog ook veel minder goed zichtbaar dan een regenboog overdag. Chris had dan ook een belichtingstijd van 30 seconden nodig om alle kleuren van de regenboog vast te leggen met zijn Lumix digitale camera. De omstandigheden moeten optimaal zijn voor een nachtelijke regenboog. Vandaar dat de kans om ze te zien heel erg klein is. De bijna volle maan moet onder een hoek van minder dan 42 graden aan de hemel staan, de lucht moet bijzonder donker zijn en de regen moet vóór je neervallen als je met je rug naar de maan staat. Vlakbij een waterval is de kans het grootst om er een te zien. Het verschijnsel moet niet verward worden met maanringen oftewel halo's, want die ontstaan door de vorming van ijskristallen in de hogere lagen van de atmosfeer.

Klik HIER voor nog meer informatie over het verschijnsel regenboog.   

Goudgele herfstbladeren maar dan anders

Een pijlstaartrog werd de beroemde Australische 'krokodillenman' Steve Irwin in 2006 noodlottig. Het beest prikte hem met de giftige pijlpunt precies in het hart. Die actie overleefde Irwin niet. Het zijn een beetje rare beesten met van die koeienogen boven op hun lijf. Tweemaal per jaar trekken ze in groepen van Florida naar ongeveer het schiereiland Yucatan in Mexico en weer terug.  Een amateur fotograaf spotte tienduizenden pijlstaartroggen, die pal onder het wateroppervlak langzaam naar meer gezellige wateren op weg waren. Zo op het eerste gezicht lijken het wel heel grote herfstbladeren.

Deze roggen hebben een goudgeel velletje en meten zo'n twee meter van vleugeltip tot vleugeltip. Uiteraard zijn hun staarten erg giftig, maar omdat ze nogal verlegen zijn komen er gelukkig maar heel weinig ongelukken van. Steve Irwin heeft domweg grote pech gehad. Toch hebben een aantal totaal doorgeslagen fans van 'Crikey' het nodig gevonden om van een heleboel roggen de staart af te hakken. Dat had dierenliefhebber Irwin vreselijk gevonden, dat weet ik zeker.    

(op de kleinere foto´s klikken voor een vergroting)

Moederangst

Ik was zes en zat op mijn knieën op een stoel aan de huiskamertafel te tekenen. Mijn moeder zat bij me en las de krant. Vredig tafereeltje. Maar toen schrok ik me ineens te pletter. Mijn moeder zei een knetterende vloek, iets wat bij ons thuis absoluut verboden was. Niet om religieuze redenen, maar meer omdat zowel mijn pa als mijn ma een enorme hekel had aan ordinaire en grove taal. Maar ze kende de woorden natuurlijk wel, want je kunt niet in Rotterdam geboren en getogen zijn zonder iets op te pikken op dat gebied. Het gezegde 'vloeken, die een bootwerker nog doen blozen', is er niet voor niks. Bootwerkers waren er genoeg in die tijd.

Zij zei natuurlijk, dat ze dat lelijke woord niet had mogen zeggen, maar dat ze toch eens even ernstig met mij moest praten.

'Je mag nooit en nooit met een vreemde meneer of mevrouw meegaan, ook al zeggen ze dat je een lief hondje of een leuk poesje of snoep of een ijsje of wat dan ook van ze krijgt.' Ik knikte braaf van ja, omdat ik wel voelde dat ze dat graag wilde, maar ik snapte er niet veel van. 'Maar waarom mag dat eigenlijk niet?', vroeg ik. Toen vertelde ze een kindvriendelijke versie van wat pedofielen met (kleine) kinderen doen. 'Zo'n meneer of mevrouw gaat je in een hok opsluiten en je mag er nooit meer uit. En wij weten dan niet waar je bent. Dus beloof me: NOOIT met iemand meegaan. Zeg maar gewoon dat je dat even moet vragen aan je mamma. En dan hol je gauw naar huis toe.'

Let wel, het was 1958 en toen werd er nog niet zo klip en klaar voorlichting gegeven over sex en zeker niet over sexuele afwijkingen. Bangmaken was het eenvoudigste. Nu was ik als kind helemaal geen avonturierster en de kans dat ik zomaar mee zou wandelen met een vreemde was erg klein, maar toch maakte het wel indruk op me. Vooral die vloek van mijn moeder bleef hangen. Heel veel later hebben we het er nog wel eens over gehad. Mijn moeder herinnerde zich het gebeuren heel goed. 'Ik had net een bericht in de krant gelezen over zo'n gore viezerik en toen zag ik jou zo lief zitten tekenen. Met je grappige paardenstaartje. Ik werd ineens gek van angst dat jou zoiets zou overkomen. Toen realiseerde ik me dat je amper wist hoe kindjes gemaakt werden...dat hebben we je later verteld. Ik wist gewoon niks beters te doen dan je over dat hok vertellen'.

De eerste grappen zijn er alweer

 

Jongetje

Bij 'de Blokker' koop ik - voor ze niet meer bestaan - zes piepgloeilampjes van 15 W. in de variant soft tone. Ze zijn bedoeld als voorraadje voor een Tiffany lampje, waar ik erg op gesteld ben. Daar moet niet zo'n dikke spaarlamp in. De rij voor de kassa is lang, want er moet een heel servies worden ingepakt. De kassadame moet nodig hulp hebben. Ze heeft al een paar maal gebeld, maar er komt niemand opdagen.

Intussen kijk ik naar een klein blond jongetje met een parmantig kuifje, dat op zijn beurt weer naar de speelgoedkeukentjes, dozen met Duplo en ander vlakbij de kassa opgetast speelgoed kijkt. Hij gaat met zijn vingertje voorzichtig naar het plaatje op een grote doos en zegt in het algemeen: 'Dat is een bloemetje'. Zijn moeder die achter me staat te wachten zegt: 'Ja, dat is een bloemetje. Leuk he?' Hij knikt en gaat vervolgens opnoemen wat hij allemaal ziet op de dozen. Een hondje, een varkentje, nog meer bloemetjes, een kindje....Hij wijst het ook netjes aan. Telkens geeft zijn ma goedkeurende antwoorden. Hij kijkt mij aan, wijst en zegt: 'Kijk, dat is een jongetje'. Ook ik zeg dat hij dat goed gezien heeft en dat het jongetje wel een beetje op hem lijkt. Daar wordt hij verlegen van. Hij gaat weer stil staan te kijken naar al het moois. Zijn ogen glanzen ervan. Zijn moeder en ik kijken het vertederd aan. Dan komt er een hele diepe zucht. Uit zijn tenen. Zo prachtig!

Yazou de Bloedige

'Pas op je kleren, hoor, ze lekt nog een beetje', zei assistente B. tegen me toen ik Yazou weer kwam ophalen. Nog een beetje wankel kwam ons oudste hartelapje naast B. aanwandelen, maar ze keek al behoorlijk kek uit haar oogjes. Vanmorgen vroeg werden haar spaarzame tanden en kiezen eens heel goed schoongemaakt onder narcose. Want dat kon omdat het zo goed gaat met haar tikkertje. Tegelijkertijd werd een vervelend stukje wild tandvlees verwijderd en ook nog een paar ouderdoms wratjes in haar nek. Wij zijn nogal goed in het combineren van dingen, die nu eenmaal gedaan moeten. In de witbetegelde wachtkamer schudde Yazou eens met haar kop. De bloedspetters vlogen overal heen. Maar daarom is zo´n wachtkamer ook wit betegeld. Dan zie je het allemaal goed.

Haar staartstompje kwispelde vrolijk toen ze mij zag en we wandelden langzaam - na nog een potje antibioticum (ik) en een bemoedigende aai (Yazou) in ontvangst te hebben genomen - bedaard naar buiten. Vlakbij de auto maakte ze een raar geluid en er kwam een enorme golf bloed uit haar bekje. Op straat. Ze keek er belangstellend naar. Ik ook. 'Goed zo, dat zit in ieder geval niet op de achterbank', dacht ik meteen. Gelukkig liggen er in de auto altijd standaard tig oude handdoeken, dus daarmee ben ik maar aan het behangen geslagen, terwijl Yazou even op haar kont naast de auto zat.

De reis naar huis ging goed, maar dat kwam omdat ik reed met my fingers crossed. Eenmaal thuis begroette ze haar baas en viel prompt flauw in de garage. Na een minuutje of twee kwam ze bij en gooide er meteen weer een bek bloed uit. Over haar voorpootjes heen. We hebben haar maar even op een mat gelegd en toen ze uit zichzelf weer overeind kwam, hebben we voorzichtig de ergste bloederigheid van haar afgespoeld in de hondendouche.

Toen het er naar uitzag dat het verder wel goed ging, lieten we haar in de keuken, waar Bella haar van top tot teen ging besnuffelen. Zo van: 'Wat hebben ze nou met jou uitgespookt, collega?'

De dierenarts gaf het advies: 'Houdt haar vandaag maar binnen en geef haar vanavond wat blikvoer, maar ze zal wel niks willen. Laat het dan maar zo, dat komt morgen wel weer´.

Há, de patiënt stond na de collegiale snuffelsessie meteen met verwachtingsvolle ogen bij haar lege voerbakje. 'Nou! Kom maar op met die brokken, want ik heb al sinds gisteravond niks meer gehad'. Nu ligt ze te bozen in haar mand, want wij zijn van die lui, die toch maar naar de dierenarts luisteren. Sorry Yazou.

Update 15.30 uur: Een in warm water geweekt beschuitje ging er wel in en verder wordt er veel gesnurkt.

Terwijl ik vanmorgen in alle vroegte met Yazou tussen mijn voeten geklemd zat te wachten tot ze in de operatiekamer mocht, was er al een foeilelijke kerel met een kat in de wachtruimte. De kat zat in een reismand bunzig te kijken en die kerel had blijkbaar ook een rottig ochtendhumeur. Hij zei nauwelijks goeiemorgen terug en keek mogelijk nog bunziger dan de kat. Enfin, toen hij na gedane zaken weer uit de spreekkkamer kwam, liep hij zo langs de balie rechtstreeks naar de uitgang. Zonder zelfs ook maar de twee baliekluifsters te groeten. Die keken hem verbaasd na. Maar vlakbij de deur herinnerde hij zich iets, draaide zich om, zette nogal hard de mand met de kat erin neer, en gromde: 'Oh, ik moet nog betalen zeker?'

Rosalie zei met een uitgestreken gezicht: 'Ja, wél graag, menéér! Ik zat al met mijn hand bij de knop, die een valluik opent achter de deur. Dat doen we altijd bij mensen die zomaar weglopen. Die vinden we aan het eind van de dag wel in de kelder.'

De man vond het niet leuk, maar ik wel.